applaus voor mijn
vader

(verschenen in Weekblad De Brug op 29 september 2015)

Ik heb al heel wat concerten bijgewoond en ben zelfs twee keer met mijn oudste zoon een lang weekend naar Pinkpop geweest. Als ik tussen het publiek sta, gaat mijn hart alleen al bij de gedachte sneller kloppen: wat moet het toch een overweldigend gevoel geven om van zo’n mensenmenigte een oorverdovend applaus te krijgen. Ik had altijd het idee dat bijna niets aan dat gevoel kan tippen.

Sinds kort ken ik het gevoel. En ik moet toegeven, het is overheerlijk. Op 12 september stond ik als zanger van de gloednieuwe band ‘Never Be Clever’ bijna met mijn voeten in de IJssel, omdat wij een van de deelnemende bands waren aan het Kamper Kadefestival. Ons tweede officiële optreden speelde zich af in een fabelachtige setting. Het voelde zo goed om samen met mijn mederockers op een ponton in een van de mooiste rivieren van Nederland te staan. Onze covers uit de jaren tachtig en negentig schalden in de vooravond over het Van Heutszplein. Mede door het miezerige weer en de derby tussen IJVV en Dos Kampen, die op dat moment aan de andere kant van de brug werd gespeeld, was de opkomst wat matig. Maar dat mocht onze pret niet drukken. Dit optreden smaakt naar heel veel meer.

De première van onze band was op 29 augustus. Wij waren de afsluitende act van het eerste Zoddefestival in IJsselmuiden. Het gloednieuwe festival was perfect georganiseerd en mede dankzij het mooie weer bracht half IJsselmuiden een bezoekje aan het park. Aan het eind van de dag bleven velen hangen en dat zorgde voor een geweldige sfeer. Van ons eerste grote optreden waren misschien wel duizend mensen getuige. Wat was ik ontzettend zenuwachtig toen ik op het podium stond en al die mensen zag staan. Mijn van nature aanwezige grote mond en dosis zelfvertrouwen leken als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Misschien kwam dat ook wel omdat ik bijna negentig procent van die mensen redelijk goed ken. Na de eerste twee nummers was ik mijn zenuwen gelukkig de baas en kon ik met volle teugen van het optreden genieten.

Applaus voor mijn vader, uit 'Humor met een boodschap'

Na afloop van elk nummer was er luid applaus en klonken goedkeurende geluiden vanuit het publiek. Wat een genot. Niets leek dat gevoel die avond te kunnen overtreffen.

Bij het laatste nummer nam mijn vriendin mijn vader mee naar voren. Ik had hem vanuit mijn ooghoeken al zien staan. Evenals mijn jongste en middelste zoon, mijn broertje en zijn vriendin en de vriendin van mijn vader. Het was al fijn dat zij er die avond allemaal bij waren. Nadat het slotakkoord had geklonken liep ik het podium af en vroeg aan mijn vader of hij net zo had genoten als ik. Ik zag de tranen in zijn ogen en merkte dat hij geen woord meer kon uitbrengen. Hij gaf aan dat hij enorm trots was en barstte daarna in snikken uit. Ik heb hem sinds lange tijd weer even geknuffeld en stevig vastgehouden. Ik weet nu uit ervaring dat het allergrootste applaus het aflegt tegen het gevoel dat mijn vader mij op dat moment gaf. Van die vijfenveertig jaar dat ik inmiddels zijn zoon ben, staat dit moment zeker in de top vijf van mooiste herinneringen aan mijn gelukkig nog springlevende vader. Een mooiere afsluiting van ons eerste optreden kon ik mij niet wensen.